นักวิจัย: ทำงานกับเปเปอร์และชุดข้อมูลโดยไม่ต้องอัปโหลด

วันหนึ่งของนักวิจัยเต็มไปด้วย PDF ที่ยังไม่ควรเปิดเผยต่อสาธารณะ ต้นฉบับที่อยู่ระหว่างการพิจารณา ข้อเสนอขอทุนก่อนยื่นจริง เปเปอร์ที่คุณกำลังพิชญพิจารณ์ภายใต้คำสั่งห้ามเผยแพร่ ภาคผนวกชุดข้อมูลที่มีข้อมูลผู้เข้าร่วมซึ่งคณะกรรมการจริยธรรมอนุมัติภายใต้เงื่อนไขเข้มงวด สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่แค่ไฟล์ธรรมดา หลายไฟล์มาพร้อมพันธะหน้าที่อย่างเป็นทางการว่าใครเห็นได้บ้างและไฟล์ไปอยู่ที่ไหนได้บ้าง

แล้ววันหนึ่งคุณก็ต้องทำอะไรธรรมดา ๆ กับไฟล์เหล่านั้น รวมรูปภาพเข้ากับเนื้อหาหลัก บีบอัด PDF ที่หนักให้พอดีกับขีดจำกัดการอัปโหลดของวารสาร ทำสแกนเอกสารอ้างอิงให้ค้นหาได้ ทางลัดคือหาเครื่องมือออนไลน์ฟรีแล้วลากไฟล์เข้าไป และนั่นแหละคือวินาทีที่พันธะหน้าที่ของคุณแตกสลายลงเงียบ ๆ เพราะไฟล์นั้นเพิ่งถูกส่งไปยังเซิร์ฟเวอร์ที่คุณไม่เคยตรวจสอบเลย

ปัญหาของคำว่า แค่ครั้งเดียวเท่านั้น

ความลับในงานวิจัยไม่ใช่แค่ความรู้สึก แต่บ่อยครั้งเป็นเงื่อนไขที่เขียนไว้เป็นลายลักษณ์อักษร การพิชญพิจารณ์แบบปิดสองทางขึ้นอยู่กับการที่ต้นฉบับไม่รั่วไหล การอนุมัติด้านจริยธรรมสำหรับข้อมูลที่เกี่ยวกับมนุษย์มักระบุชัดว่าจะเก็บข้อมูลอย่างไรและที่ไหน และห้ามส่งต่อให้บุคคลที่สาม คำสั่งห้ามเผยแพร่ก่อนตีพิมพ์ก็คือสัญญากับวารสาร

เครื่องมือ PDF ออนไลน์ทั่วไปจะขอให้คุณอัปโหลดเอกสารขึ้นเซิร์ฟเวอร์ของมัน ประมวลผลที่นั่น แล้วบอกว่าจะลบทิ้งทีหลัง สำหรับรูปวันหยุดพักผ่อนก็ไม่เป็นไร แต่สำหรับต้นฉบับที่คุณกำลังพิจารณาแบบปิด หรือชุดข้อมูลที่อยู่ภายใต้โปรโตคอลจริยธรรม คำว่า อัปโหลดไปยังบุคคลที่สามที่ไม่รู้จักแล้วลบทิ้งตามตัวจับเวลาที่คุณมองไม่เห็น คือสิ่งที่ข้อตกลงของคุณถูกร่างขึ้นมาเพื่อป้องกันโดยตรง คุณไม่สามารถสัญญากับวารสารหรือคณะกรรมการจริยธรรมได้ว่าไฟล์อยู่ในที่ที่ควรอยู่ ถ้าคุณส่งมันไปยังเซิร์ฟเวอร์ที่คุณควบคุมไม่ได้

reader.me ต่างออกไปอย่างไร

reader.me รันเครื่องมือในเบราว์เซอร์ของคุณ ไม่มีขั้นตอนอัปโหลดเพราะไม่มีเซิร์ฟเวอร์ที่ทำงานให้ เครื่องมือประมวลผลถูกโหลดเข้าไปในแท็บเบราว์เซอร์เองและรันบนเครื่องของคุณ

ดังนั้นเมื่อคุณบีบอัด PDF ที่หนัก ลำดับขั้นจะเป็น เบราว์เซอร์ของคุณอ่านไฟล์เข้าหน่วยความจำบนแล็ปท็อปของคุณ ทำการบีบอัดตรงนั้นเลย แล้วส่งผลลัพธ์กลับมาให้คุณ ไฟล์ไม่เคยถูกส่งออกไปไหน มันคือความต่างระหว่างการใช้เวิร์กช็อปที่คุณยกกลับมาที่บ้าน กับการหย่อนเอกสารของคุณลงในช่องรับจดหมายของคนแปลกหน้า

คุณไม่ต้องเชื่อแบบศรัทธา เปิดเครื่องมือใด ๆ ของ reader.me เปิดเครื่องมือนักพัฒนาในเบราว์เซอร์ (F12) แล้วดูแท็บ Network ขณะที่คุณประมวลผลไฟล์ คุณจะไม่เห็นการอัปโหลดเลย อยากมั่นใจให้เต็มร้อยใช่ไหม ปิด Wi-Fi แล้วทำแบบออฟไลน์ มันก็ยังทำงานได้ ซึ่งเป็นไปได้ก็เพราะไฟล์ไม่เคยจะไปไหนเลยตั้งแต่แรก

งานประจำวัน ทำแบบเป็นส่วนตัว

งานที่นักวิจัยหยิบมาทำบ่อยที่สุด ทั้งหมดรันในเครื่อง

• บีบอัดเพื่อยื่นส่ง พอร์ทัลวารสารชอบจำกัดขนาดการอัปโหลด บีบอัด PDF ให้ลงมาถึงขีดจำกัดโดยไม่ต้องส่งต้นฉบับที่ยังไม่ตีพิมพ์ไปให้บริการบีบอัดก่อน
• ทำสแกนให้ค้นหาได้ เอกสารอ้างอิงเก่าหรือรูปที่สแกนมาเป็นแค่ภาพ จนกว่าคุณจะรัน OCR ซึ่งเพิ่มชั้นข้อความจริงเข้าไปเพื่อให้คุณค้นหาและอ้างอิงได้ สแกนนั้นไม่เคยออกจากเครื่องของคุณ
• ดึงข้อความและข้อมูลออกมา ต้องการถ้อยคำที่เป๊ะหรือตัวเลขจากแหล่งอ้างอิงใช่ไหม ดึงข้อความออกมาแทนการพิมพ์ใหม่ ทำในเครื่อง
• ประกอบเอกสารฉบับสุดท้าย รวมต้นฉบับ รูปภาพ และเอกสารเสริมให้เป็นไฟล์เดียวเพื่อยื่นส่ง
• ล็อกร่างก่อนแชร์ กำลังจะส่งร่างที่อ่อนไหวให้ผู้ร่วมเขียนใช่ไหม ใส่รหัสผ่านป้องกันแล้วส่งกุญแจไปต่างหาก

หมายเหตุเรื่องเมทาดาทา

มีอย่างหนึ่งที่นักวิจัยควรใส่ใจ PDF พกพาเมทาดาทาที่ซ่อนอยู่ รวมถึงชื่อผู้เขียน รายละเอียดซอฟต์แวร์ และบางครั้งประวัติการแก้ไข สำหรับการพิชญพิจารณ์แบบปิดสองทาง เรื่องนี้สำคัญ เพราะต้นฉบับที่ระบุชื่อคุณไว้ในคุณสมบัติของไฟล์ ไม่ได้ปิดจริง นี่คือเหตุผลที่ต้องระวังว่ามีอะไรฝังอยู่ในไฟล์ก่อนยื่นส่ง และเป็นเหตุผลที่ควรเลือกเครื่องมือที่ไม่เพิ่มร่องรอยของตัวเองทับเข้าไป

ทำไมสิ่งนี้จึงเข้ากับวิธีที่งานวิจัยทำงานอยู่แล้ว

นักวิจัยถูกฝึกให้บันทึกที่มาที่ไป ทำตามโปรโตคอล และไม่มักง่ายกับข้อมูล เครื่องมือที่แอบอัปโหลดไฟล์ของคุณขัดกับทุกอย่างนั้น ส่วนเครื่องมือที่ทำงานบนเครื่องของคุณเองนั้นเข้ากันได้ คุณรักษาการครอบครองเอกสารตั้งแต่ต้นจนจบ ซึ่งเป็นสิ่งที่ข้อตกลง การอนุมัติด้านจริยธรรม และมาตรฐานของคุณเองเรียกร้องอยู่แล้ว

ครั้งหน้าที่คุณต้องบีบอัดต้นฉบับหรือ OCR เอกสารอ้างอิง คุณไม่ต้องเลือกระหว่างทำงานให้เสร็จกับรักษาคำพูดของคุณ เปิดเครื่องมือ PDF ทำงานในเบราว์เซอร์ของคุณ แล้วไฟล์ก็จะอยู่ในที่ที่ควรอยู่เป๊ะ ๆ นั่นคือกับคุณ